Het idee van Will van Kralingen, om Eric Schneider en hun zoon Beau 'A life in the theatre' te laten spelen, was briljant. Het verhaal over de jonge, ambitieuze acteur en oude rot in het vak past namelijk erg goed bij het tweetal. De rollen zijn bijna op het lijf geschreven.
Als kijker krijg je bij 'Levenslang Theater' een kijkje achter het theaterdoek. Het hele stuk draait om de twee acteurs Eric en Beau. Een klein toneelbeeld, wat het allemaal wel intiem maakt. Het decor bestaat namelijk alleen maar uit een rood theaterdoek met aan beide zijden twee kaptafels. Gedurende de circa 80 minuten, dat de voorstelling duurt, krijg je luchtige gesprekken voorgeschoteld tussen de twee acteurs. Gesprekken van voor- of na het stuk. Deze gesprekken worden afgewisseld met scènes uit bekende en onbekende theaterstukken. Het speelt zich allemaal niet op één avond af, maar meerdere. Ze gebruiken tijdens het stuk dan ook veel overgangen. Dit hebben ze heel netjes gedaan door middel van black-out's, waaronder geleidelijk een instrumentaal muziekje gezet wordt.
Vader en zoon Schneider hebben de personages Robert en John wat mij betreft prima neergezet. Robert en John zijn twee acteurs, die samen op het toneel staan als tegenspelers. Robert is de oude, wijze acteur met veel ervaring en John de jonge, frisse acteur die nog maar net in het toneelwereldje terecht is gekomen. Eigenlijk bijna hetzelfde verhaal als bij Eric en Beau. Eric heeft al een hele CV opgebouwd met verschillende (toneel)rollen, terwijl Beaus grootste rol op dit moment de rol van Tim is in GTST. Maar hij timmert wel aan de weg! Hij is net zo ambitieus als zijn personage John. John is erg ambitieus, maar ook eigenwijs. Al komt dat eigenwijze eigenschap pas na een tijdje bovendrijven. Robert probeert zijn jonge tegenspeler dingen bij te brengen op het gebied van acteren en toneel, en in het begin reageert John hier nog vriendelijk en verlegen op. In het begin hebben ze het nog heel gezellig en kan het publiek hier en daar lekker lachen. Maar na een tijdje wordt John de wijze, oude man toch wel zat en kantelen de verhoudingen. Dan is John ineens wat meer de bovenliggende acteur, terwijl Robert verder afzakt...
Een voorstelling met een lach, maar ook met genoeg serieuze en mooie scènes. Het is jammer dat de bedenker van deze remake - en de ex-echtgenote en moeder van Eric en Beau - de première niet echt heeft mogen meemaken. Dat was wat ze eigenlijk wilde: Hun twee samen zien acteren. Al denk ik toch wel dat ze van bovenaf altijd op hen zal neerkijken.
Om nu tot een conclusie te komen. 'Levenslang Theater' is gewoon een fijne, intieme voorstelling. Het geeft je een avond, waarop je even niet aan al je zorgen en problemen hoeft te denken.
_________
LevenslangTheater.nl | Regisseur: Wannie de Wijn | Met: Eric & Beau Schneider | Gezien op: 28/09/2013
dro-men (werkwoord; droomde, heeft gedroomd)1 een droom hebben 2 zich verbeelden 3 hopen op 4 suffen
droom (de; m; meervoud: dromen; verkleinwoord: droompje) 1 gedachten, beelden die in de slaap voor de geest komen 2 fantastische toekomstbeelden: iemand uit de droom helpen hem zijn vergissing laten inzien
Als je mij zou vragen wat mijn allergrootste droom is, dan zou ik waarschijnlijk zeggen: een manuscript uitgeven.
Al sinds de middelbare school houd ik mij bezig met het schrijven van verhalen. Ik las ooit in een tijdschrift - of het was ergens op internet - dat elk mens een talent heeft. Dat klopt natuurlijk, want er zijn zo veel dingen waar je goed in kunt zijn. Bij het woord 'talent' hoef je niet meteen te denken aan acteren, dansen of zingen. Iemand kan ook de aanleg hebben om heel goed te kunnen koken, schrijven, fotograferen... of jeu-de-boulen! Ga eens je hobby's langs en denk na over de vraag: waar ben ik nou echt goed in? Het kan ook dat je er op dat moment nog niet goed in bent, maar denk dan na over de vraag: waar zou ik beter in willen worden? Schrijven was nooit echt mijn hobby, maar ik heb er eigenlijk wel altijd onbewust van gehouden. Tijdens mijn zoektocht naar talent stootte ik dan ook als eerste op het schrijven. Stiekem dacht ik: Het kan toch niet zo moeilijk zijn om een verhaal te schrijven? Ik begon met verhalen gebaseerd op een tv-serie, maar schrijf tegenwoordig liever in het genre 'romantische komedie'. De luchtige romannetjes, vooral bedoeld voor vrouwen. Ik heb al vrij veel verhaallijnen bedacht, maar helaas heb ik nog geen één afgemaakt verhaal. Al is er wel één, die bovenaan mijn lijstje staat. Ondertussen zou ik graag willen dat andere mensen mijn schrijfstijl leren kennen. Andere mensen buiten mijn familie- en vriendenkring. Ik zou het heel fijn vinden om meningen over mijn schrijfstijl te krijgen van volstrekt onbekenden. Een goede schrijfster word je niet zomaar. Je bent afhankelijk van de mening van het publiek. Vooral als je een boek wilt uitbrengen op de markt.
Daarom ben ik bezig met deze eerste post van mijn blog. Alhoewel, eerste... Eerlijk gezegd ben ik al vaker begonnen aan een 'eerste post'. Alleen al die keren kwam ik niet verder dan een tweetal posts - vooral vanwege inspiratiegebrek. Ik wist telkens niet waar ik over moest schrijven, maar eigenlijk is dat onzin. Het is helemaal niet zo moeilijk om een onderwerp te verzinnen, besef ik nu. Je kunt namelijk over alles schrijven! Echt alles! Niet dat alles even interessant is, maar dat ter zijde. Ik ga gewoon weer beginnen met een blog en dit keer blijf ik. Ik... eh, nee, ik durf het niet te beloven. Straks verbreek ik de belofte. Maar ik wil echt blijven schrijven aan mijn blog. Volgens mij is de motivatie nu iets groter dan voorgaande keren. Al kan ik altijd wat extra motivatie gebruiken... Reageren is niet verboden.
Bedankt!
Veel liefs,
Jennifer
